Diabulimia – o pacjentach z zaburzeniami odżywiania w gabinecie dietetyka

streetwear-1657192_1920

Diabulimia – o pacjentach z zaburzeniami odżywiania w gabinecie dietetyka

Zaburzenia odżywiania są zaliczane przez psychiatrów do zespołów o charakterze behawioralnym, w którym można wyodrębnić zaburzenia fizjologiczne oraz czynniki fizyczne. Należą do chorób cywilizacyjnych, stanowiących poważny problem społeczny, gdyż dotykają coraz większe grono osób. Według lekarzy ów zaburzenia mogą rozwijać się w różny sposób. Do typowych from, zaliczyć można np. bulimię, anoreksję. Natomiast wśród niespecyficznych postaci zaburzeń odżywiania wyróżnia się połączenie ww. i/lub dodatkowo występowanie jednostki chorobowej mającej charakter przewlekły, czego dobrym przykładem jest diabulimia.

 

Czym jest Diabulimia?

Diabulimia to zaburzenie odżywiania, w którym obserwuje się objawy bulimii, wśród osób cierpiących na cukrzycę typu 1 (stąd też pochodzi nazwa tego schorzenia ang.  diabetes  – cukrzyca i  ang. bulimia, choć nie jest to zarejestrowany termin medyczny).

 

U kogo najczęściej się ją rozpoznaje?

Diabulimia jest zaburzeniem dotykającym osoby z cukrzycą typu 1, jak wskazują wyniki badań częściej zapadają na nią kobiety. Wielu lekarzy i dietetyków, wskazuje, iż  najczęściej diabulimia rozpoznawana jest wśród młodzieży, ale zdarzają się także przypadki w grupie osób dorosłych, którzy w sposób nadmierny przykładają uwagę do swojego wyglądu i/lub mających problem z poczuciem własnej wartości, samooceny.

 

Jak wygląda rozpoznanie?

Często gabinet dietetyczny może okazać się miejscem, w którym u pacjenta zostanie po raz pierwszy zaobserwowana rozwijająca się lub już tocząca jednostka chorobowa. Dietetyk naturalnie może pomóc osobie chorej działając w zakresie swojego wykształcenia. Jednak bardzo ważne jest by zachował ścisłą współpracę z lekarzami, a często także z fizjoterapeutami oraz psychologami. Szczegółowo przeprowadzony wywiad dietetyczny, może dać obraz specjaliście, tego z czym zmaga się pacjent i jakie powinny być dalsze kroki postępowania dietetyka w celu niesienia pomocy choremu. Zaobserwowanie objawów u pacjenta, świadczących o rozwijającej się lub już toczącej chorobie, powinno nakłonić go do skierowania pacjenta do odpowiedniego specjalisty (celem dalszej diagnozy lub wyboru odpowiedniej terapii przy pomocy odpowiedniego sposobu żywienia). W przypadku diabulimii, z pewnością  niezbędna okaże się dodatkowa konsultacja z diabetologiem opiekującym się pacjentem, lekarzem rodzinnym i psychologiem lub psychiatrą.

U pacjenta z diabulimią, można zaobserwować objawy m.in.

  • Typowe dla bulimii  – polegające na świadomym prowokowaniu wymiotów bądź używaniu środków farmakologicznych/ziołowych o działaniu przeczyszczającym. Zachowanie to ma na celu zmniejszenie masy ciała. Obserwujemy postępujący spadek masy ciała.
  • Świadoma częściowa rezygnacja z przyjmowania insuliny przez pacjentów z cukrzycą typu 1- pomijanie dawek insuliny, ma na celu uniknięcie przyrostu tkanki tłuszczowej podczas insulinoterapii.
  • W wynikach badań zauważamy, m.in. zwiększony odsetek hemoglobiny glikowanej,  niewyjaśnione wahania glikemii.
  • Inne objawy mogące wskazywać na rozwój diabulimii: częste bóle głowy, senność, częste oddawanie moczu, silne uczucie pragnienia (wypijanie dużej ilości płynów w ciągu dnia, więcej niż zazwyczaj).

 

Konsekwencje zdrowotne

Pacjenci z cukrzycą typu 1, cierpiący na diabulimię są narażeni na groźne konsekwencje zdrowotne wynikające z nie leczenia lub nie zdiagnozowania ów zaburzenia, co w ostateczności może prowadzić nawet do zgonu.

Co dzieje się w organizmie osoby z nieleczoną diabulimią?

  • Pojawia się hiperglikiemia.
  • Gdy komórki (z racji braku insuliny) nie mogą wykorzystać glukozy w postaci materiału energetycznego, dochodzi do glukozuri (gdy stężenie glukozy we krwi przekroczy 180 mg/dl).
  • Wydalanie glukozy z moczem staje się przyczyną utraty energii (ok. 4,1 kcal/g wydalonego cukru z moczem).
  • Dodatkowo, z powodu braku podaży insuliny, dochodzi w organizmie do uwalniania do osocza zwiększonych ilości wolnych kwasów tłuszczowych. Następnie rozwija się ketoza.
  • Rozwija się kwasica ketonowa, obserwuje się wzmożony katabolizm białek.
  • Masa ciała pacjenta zmniejsza się (co jest głównym celem ww. działań chorego z diabulimią). Dodatkowo pacjent cierpi na nudności i wymioty.
  • Nie podjęcie pomocy pacjentowi i nie leczenie kwasicy ketonowej, w ostateczności prowadzi do śpiączki, w wielu przypadkach do śmierci chorego.

Po skonsultowaniu pacjenta z lekarzem rodzinnym, diabetologiem i psychologiem oraz ustaleniu odpowiednich kroków współpracy w niesieniu pomocy osobie chorej, należy skupić się na szczegółowej edukacji dietetycznej pacjenta.

Warto przedstawić pacjentowi dlaczego tak ważne dla jego zdrowia i życia jest regularne przyjmowanie odpowiednich dawek insuliny oraz w jaki sposób połączyć terapię farmakologiczna z właściwym sposobem żywienia. Dobrze by dietetyk miał stały kontakt z diabetologiem, który opiekuje się pacjentem i mógł przedyskutować z nim kwestie związane z przyjmowaniem insuliny oraz przekazywaniem wiedzy pacjentowi, tak by chory usłyszał to samo z ust zarówno dietetyka, jak i diabetologa.

Wczesne rozpoznanie u pacjenta  diabulimii  umożliwia całemu zespołowi medycznemu podjęcie odpowiednich kroków terapeutycznych, co może uratować życia chorego.

 

Piśmiennictwo:

Hasken, Julie, et al. „Diabulimia and the role of school health personnel.” Journal of school health 80.10 (2010): 465-469.

Yan, L. „‚Diabulimia’a growing problem among diabetic girls.” Nephrology news & issues 21.11 (2007): 36-38.

Ruth-Sahd, Lisa A., Melissa Schneider, and Brigitte Haagen. „Diabulimia: what it is and how to recognize it in critical care.” Dimensions of Critical Care Nursing 28.4 (2009): 147-153.

Martin, Malissa, Natasha Darbar, and Monique Mokha. „Diabulimia: a body-image disorder in patients with type 1 diabetes mellitus.” Athletic Therapy Today 13.4 (2008): 31-33.

Davidson, Jennifer. „Diabulimia: how eating disorders can affect adolescents with diabetes.” Nursing Standard 29.2 (2014): 44-49.

Kowalik, A., L. Wronka, and B. Sinska. „Diabulimia-niespecyficzne zaburzenia odżywiania w cukrzycy typu 1.” Żywienie Człowieka i Metabolizm 1.39 (2012).

Myszkowska-Ryciak, J., and W. Lesniak. „Nowe oblicze zaburzeń odżywiania: diabulimia.” Dietetyka. Oficjalne Czasopismo Polskiego Towarzystwa Dietetyki 6.1-2 (2012).

Shaban, Clare. „Diabulimia: mental health condition or media hyperbole.” Practical diabetes 30.3 (2013): 104-105a.

Stoppler, M. C. „Drunkorexia, manorexia, diabulimia: New eating disorders.” MedicineNet. Retrieved on May 25 (2008): 2009.

Collazo-Clavell, M. „Diabulimia: How are diabetes and eating disorder related? 2007.” (2008).

Moosavi, Mandana, Stuart Kreisman, and Lacresha Hall. „Intentional hypoglycemia to control bingeing in a patient with type 1 diabetes and bulimia nervosa.” Canadian journal of diabetes 39.1 (2015): 16-17.

 

 

Inne artykuły: